Autor: Piotr Zychowicz
-
Wydawnictwo: Rebis
Data wydania: 2026
ISBN: 978-83-8338-508-2
-
Wydanie: papierowe
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Format: 150×225 mm
Liczba stron: 504
Mity powstania warszawskiego. Fatalne błędy kampanii 1939 roku i polityki Józefa Becka. Tragiczne losy Polaków służących w Wehrmachcie i Waffen-SS. Przygody polskich najemników walczących z komunizmem podczas zimnej wojny.
Czy Polska w XVII wieku mogła podbić Rosję i stworzyć imperium? Czy Wielka Brytania wciągnęła nas do II wojny światowej? Czy margrabia Wielopolski mógł zatrzymać wybuch powstania styczniowego? Zatonięcie Heweliusza, katastrofa Iła-62 w Lesie Kabackim – jakie były prawdziwe przyczyny tych katastrof?Piotr Zychowicz w pierwszej części Polaków stawia fundamentalne pytania i porusza niepoprawne politycznie wątki naszej historii. Kolejna odsłona bitwy między historią realną a propagandą „polityki historycznej”.
z opisu wydawcy
Historia naszego kraju to nie tylko chwalebne zwycięstwa i czarno-białe podziały, ale też mnóstwo niewygodnych półcieni. W siódmej odsłonie swoich „Opowieści niepoprawnych politycznie” Piotr Zychowicz udowadnia, że można pisać o sprawach przemilczanych bez uciekania się do taniej sensacji. To rzetelna lektura dla tych, którzy nie boją się spojrzeć historycznej prawdzie prosto w oczy.
Piotr Zychowicz, historyk, publicysta i popularny twórca internetowy, zdążył już przyzwyczaić swoich odbiorców do tego, że lubi wkładać kij w mrowisko. Jego najnowsza książka, Polacy. Opowieści niepoprawne politycznie VII, jak sam podtytuł wskazuje, koncentruje się na faktach z historii Polski mało znanych, a często po prostu – mało popularnych i niewygodnych. Warto jednak od razu wyraźnie zaznaczyć: Zychowicz nie uprawia tutaj taniej publicystyki opartej wyłącznie na chęci wywołania kontrowersji. Autor nie zamierza czytelnika szokować. Zamiast tego z chłodnym obiektywizmem przybliża wydarzenia i postawy, które z różnych powodów były w polskiej myśli historycznej przemilczane, bagatelizowane lub spychane na margines.
Tematyka, którą wydobywa na światło dzienne, dla przeciętnego odbiorcy popularnej nauki z reguły nie jest powszechnie dostępna. To książka skrojona pod świadomych czytelników treści historycznych lub – mówiąc półżartem, półserio – dla tych, których algorytm autoodtwarzania na YouTube zaniósł bardzo głęboko, daleko poza ich główną oś czasu i oficjalne narracje. Jednak w przeciwieństwie do tego, co nierzadko można znaleźć w czeluściach internetu po poddaniu się algorytmom, u Zychowicza mamy do czynienia z pozycją niezwykle merytoryczną i opartą na solidnym warsztacie.
Ciekawa jest sama struktura książki, która odważnie wymyka się jednej, sztywnej formie. Choć w spisie treści bez trudu odnajdziemy nadrzędną ideę i ramy chronologiczne (autor skupia się w głównej mierze na XIX i XX wieku), to Polacy nie są zbiorem jednolitych esejów, akademickich artykułów czy samych wywiadów. Znajdziemy tu wszystko: przedruki z czasopism, teksty stricte publicystyczne i wciągające rozmowy. Ten eklektyzm formy wcale nie przeszkadza w lekturze; przeciwnie – jest jej ogromnym atutem. Zychowicz doskonale rozumie, że można napisać znakomity, analityczny artykuł o Powstaniu Warszawskim dla periodyku historycznego, ale zupełnie inny ciężar gatunkowy ma bezpośrednia rozmowa ze świadkiem i uczestnikiem tamtych zdarzeń. W tej książce czytelnik otrzymuje obie te perspektywy.
Pod względem kompozycji nie jest to linearna, podręcznikowa opowieść o losach narodu, lecz zbiór fascynujących wyjątków i pęknięć w polskim życiorysie. Autor bierze na warsztat między innymi mit bitwy pod Lenino, trudne aspekty Powstania Warszawskiego, rzadko poruszany temat Polaków wcielonych do armii Hitlera, a także wybrane epizody z historii PRL-u. To świetna, odbrązawiająca lektura, która uczy krytycznego spojrzenia w przeszłość i udowadnia, że różnorodność ujęcia tematu potrafi być jego największą siłą.
